مالیات از دندانپزشکان باید کجا مصرف شود؟

 

دکتر شهاب دانشور

در دو یادداشت قبلی (مالیات در سال کرونا! و مالیات ما را تورم پرداخت کرده است!) نشان دادم که با تورم گاه سه رقمی در برخی اقلام، مطبهای کوچک دندانپزشکی و دندانپزشکان جوان بیش از همه ضرر می کنند و به صورت ناخودآگاه در حال پرداخت مالیات کلانی هستند که به جیب فرادستان می رود. علاوه بر این به این نکته نیز اشاره کردم که همه گیری کرونا سه ماه مطبهای دندانپزشکی را تعطیل کرده است و احتمال تعطیلی های بیشتری هم می رود و اگر هم مطبها بازگشایی شوند، تعداد بیماران به شدت کاهش پیدا می کند و هزینه های کنترل عفونت از نوع air born به هزینه ها افزوده می شود. در آخر درخواست داشتم که مالیات این دوسال بخشیده شود تا کارها بتواند سامان و قراری بگیرد. در این یادداشت قصد دارم به این بپردازم که به طور کل اگر مالیاتی از دندانپزشکان اخذ می شود، در کجا باید مصرف شود تا صنف و رشته دندانپزشکی از آن منتفع شده و تنظیم امور بهتر انجام شود.

اولین سطحی که دولت باید به آن ورود کند سطح آموزش است. آموزش دندانپزشک باید با توجه به رشد اقتصادی-رشد جمعیت و دیگر شاخصه های اجتماعی باشد. در همین راستا مالیات دریافتی از دندانپزشکان اگر بیشتر صرف افزایش کیفیت آموزشها شود و نه گسترش کمی دانشکده ها، تعداد دندانپزشکان متناسب با شاخصهای اقتصادی-اجتماعی رشد می کند و ما شاهد پدیده دندانپزشکان بیکار (همچون پزشکان بیکار) نخواهیم شد. از آن سو این مالیات اگر صرف رسیدگی به اساتید دانشکده های دندانپزشکی شود و آنها از حضور در بخش خصوصی محروم شوند، تعارض منافع در زمینه آموزش استاد به شاگرد شکل نمی گیرد و استادان، دندانپزشکان آینده را رقیبان خود نمی بینند و به آنها فوت و فن کار دندانپزشکی را آموزش می دهند و این آموزش می تواند به پس از فارغ التحصیلی تسری پیدا کند و دانشکده ها با کمک پول مالیات انواع کلاسهای کاربردی را به رایگان یا مشارکت مالی محدود دندانپزشکان برگزار کنند تا علم جدید دندانپزشکی از طریق شرکتهای تجهیزاتی و یا وارداتی به فارغ التحصیلان منتقل نشده و ذهنیت آنها به صورت بازاری کانالیزه نشود.

دومین سطح که امید است مالیات دریافت شده از دندانپزشکان در آن مصرف شود، لایه بازار مواد و تجهیزات دندانپزشکی است. دولت در نظریه های نئوکلاسیک سرمایه داری، نه مسوول تأمین که مسوول نظارت بر بازار است. به این معنا که نباید اجازه بدهد بازار دچار انحصار شده و یا قیمتها به صورت ناگهانی دچار افت و خیز شوند. اما متأسفانه دولتمردان ما هنوز به نظریه های قرن نوزدهمی دست نامرئی بازار اعتقاد دارند و معتقدند که عرضه و تقاضا تعیین کننده قیمت هاست و دولت باید کمترین دخالت را در بازار داشته باشد. همین نظرگاههاست که دندانپزشکان را در زمینه تأمین مواد و تجهیزات به خاک سیاه کشانده است. تورمی که مواد و تجهیزات دندانی در این سه سال اخیر تجربه کرده اند به صورت میانگین ۳۰۰% است. اگر مالیات دندانپزشکان در راستای تنظیم بازار مصرف شود و شفافیت و پاسخگویی وزارت بهداشت را به ارمغان بیاورد، می توان امیدوار بود که درمان دندانپزشکی سمت و سوی بهتری بگیرد و بیماران خدمات بهتری را دریافت کنند. آخر ما دندانپزشکان باید بدانیم که در ازای مالیاتی که می دهیم دولت فخیمه برای تخصیص ارز، نظارت بر تخصیص ارز و کنترل بازار مواد و تجهیزات دندانپزشکی چه کاری کرده است؟ پس این مالیات اگر صرف شفاف سازی روندهای واردات، تخصیص ارز و منابع و تولید و توزیع اقلام شود به نفع همه مگر اقلیتی قدرتمند است که پشت امضاهای طلایی پنهان شده است.

مورد سومی که صرف مالیات باعث می شود که دندانپزشکان تمایل بیشتری به پرداخت مالیات و مشارکت در امور پیدا کنند، بهینه کردن محیط زیست است. به عنوان مثال در اروپای غربی سالهاست که برنامه حذف آمالگام در دستور کار قرار گرفته است تا آلودگی زمین به جیوه و دیگر فلزاتِ سخت کاهش یابد. علاوه بر این مدیریت پسابهای پزشکی نیز در دستور کار قرار گرفته است. پسابهای دندانپزشکی آلودگی بیولوژیک و شیمیایی بالایی دارند و باید تلاش شود که کاهش هم در مبدأ و هم در خروجی اتفاق بیفتد. دندانپزشکان برای کنترل عفونت از پلاستیک و مواد ضدعفونی استفاده می کنند و این مواد برای محیط زیست به شدت مضر هستند. می توان حدس زد که همه گیری کرونا هم به استفاده بیشتر از این مواد دامن زده باشد که نایج محیط زیستی آن در آینده ای نزدیک خود را نشان خواهد داد. برای موارد پیش گفته باید راه حلهایی کلان اندیشید که در توان و اختیار یک دندانپزشک نیست و مجموعه دولت به کمک وزارت بهداشت باید برای آن تلاش کنند و اگر دندانپزشکان بدانند که مالیاتهای پرداختی آنها صرف این امور می شود البته که مشتاق به مشارکت خواهند بود.

آنچه در بالا آمد فقط سه لایه مداخلات دولت است که پیشنهاد می شود مالیات پرداختی صرف آنها شده و با شفافیت نتایج آن در اختیار افکار عمومی گذاشته شود. این مداخلات باعث می شود مشارکت مدنی دندانپزشکان در امور جامعه بهتر شود، کیفیت آموزش دندانپزشکی بالاتر برود و خدمات رسانی به بیماران بهتر انجام شود، بازار تحت کنترل بیشتری قرار بگیرد و از همه مهمتر محیط زیست کشورمان و البته این سیاره آبی زیبا بهتر حفظ شود….زمان را باید دریافت که جاودان نیستیم و در برابر آن پاسخگوییم!

منبع:دندانه