اندر باب ارجاع در دندانپزشکی

دکتر مهتاب ابراهیمی‌نژاد

از فرهنگ‌های خوبی که بیشتر باید بین ما جا بیافته، فرهنگِ خوبِ «ارجاع» است!

هدف همهٔ ما ارائهٔ بهترین درمان به بیمارمون ه و باید یادمون باشه که الان توی یک جامعهٔ تخصصی زندگی می‌کنیم؛ یه کاریُ من خوب بلدم انجام بدم و یه کاریُ شما!
پس بهتره هر کس تمرکزش رُ بذاره رو بهترین کاری که می‌تونه انجام بده!
و خجالت نکشیم از ارجاع! از گفتن نمی‌تونم!
و این جوری روز به روز کیفیت درمان‌هایی که ارائه می‌دیم بیشتر و بیشتر می‌شه.

البته روحیهٔ ارجاع یک امرِ «فطری» ه و از ابتدا در نهاد و ذاتِ تک تکِ دانشجویان دندانپزشکی هست!
مثلاً
– ریختن قالب‌ها رُ ارجاع می‌دیم به سال پایینی‌ها!
-اندو‌های سختُ ارجاع می‌دیم به بچه‌هایی که بیرون کار می‌کنند (!) و دنیا دیده ترند!
-پر کردن پرونده‌های پریو رُ ارجاع می‌دیم به بچه‌هایی که نقاشی شون خوبه و مداد رنگی دارند!
-تریم کست‌های ارتو به عهدهٔ بچه‌هایی که مخچه‌های سالم تری دارند!
-و گرفتن گرافی‌ها -خصوصاً وقتی بیمار رابردم داره- به بچه‌هایی که تصور فضایی قوی تری دارند ارجاع داده می‌شه!
-یک نفر همهٔ کلاسپ‌های آدامز رُ می‌زنه و این طوری همهٔ اون‌ها به خوبی روی کست می‌شینن!
-پست و کور‌ها و تریس‌های ارتو و چیدن دندونهای دنچر هم از این قاعده مستثنی نیستند!
چون هدفمون ارائهٔ بهترین کار به استاده (و البته در درجهٔ دوم به بیمار!)

اما نمی‌دونم چرا بعد از فارغ التحصیلی رفته رفته این سنّت خوب کمرنگ می‌شه؟

تصور من اینه که سخت گیری‌های زیاد اساتید برای اینکه هر کــــس فقط و فقط کار خودش رُ انجام بده و بعضا ً تلفاتی که ارجاع در بین دانشجویان داشته به مرور باعث این اتفاق شده!

منبع:دندانه